Ik ben de Amazone.
×
door Jack Van Bemmelen
Ik ben de Amazone.
Niet zomaar een bos.
Niet zomaar een verzameling bomen op een kaart.
Ik ben adem.
Elke dag stuur ik zuurstof de wereld in,
zonder factuur,
zonder applaus,
zonder dat iemand mij ervoor bedankt.
Ik geef leven aan vogels,
aan rivieren,
aan jaguars,
aan mensen die mijn naam niet eens kunnen uitspreken.
Maar luister.
Want mijn stem wordt zachter.
Waar ooit bladeren dansten,
huilt nu een kettingzaag.
Waar ooit kinderen speelden onder mijn schaduw,
brandt nu de grond waarop ik stond.
Ze noemen het ontwikkeling.
Ik noem het verdwijnen.
Elke boom die valt,
is een herinnering die wordt uitgewist.
Een thuis dat verdwijnt.
Een stukje van mijn hart dat wordt meegenomen op een vrachtwagen.
En toch...
Ben ik niet boos.
Ik ben verdrietig.
Verdrietig omdat jullie vergeten zijn
dat wij familie zijn.
Mijn wortels en jullie longen
werken samen.
Mijn regen wordt jullie water.
Mijn leven is verbonden met dat van jullie.
Wanneer ik ziek word,
wordt de aarde ziek.
Wanneer ik sterf,
verliest de wereld een deel van zichzelf.
Dus ik vraag niet om medelijden.
Ik vraag om herinnering.
Herinner je dat vooruitgang niet betekent
dat alles gekapt moet worden.
Herinner je dat rijkdom niet groeit op een lege vlakte.
Herinner je dat de toekomst niet alleen van mensen is,
maar van alles wat leeft.
Ik ben de Amazone.
Ik spreek vandaag omdat ik nog kan spreken.
Maar mijn vraag is simpel:
Wachten jullie tot ik stil ben...
of luisteren jullie nu?
Sociale media links:
π